Kaas en lactose

Lactose is de melksuiker in melk. Wie hem slecht verdraagt denkt vaak dat kaas daarmee ook van tafel is, en voor een groot deel van de kazen klopt dat niet.

Tijdens het kaasmaken verdwijnt het meeste lactose met de wei, en wat er achterblijft wordt tijdens het rijpen door melkzuurbacteriën omgezet. Hoe langer een kaas rijpt, hoe minder er overblijft. Bij gerijpte kazen als belegen, oude en overjarige Goudse kaas is dat zo weinig dat er op het etiket vaak een nul komt te staan.

Andersom geldt hetzelfde. Verse kazen hebben die tijd niet gehad: roomkaas, mozzarella, verse geitenkaas en ricotta bevatten wél lactose, en jonge kaas meer dan oude.

De vuistregel is dus simpel: hoe ouder en harder de kaas, hoe minder lactose. Wil je op zeker spelen, dan zijn oude en overjarige kaas de veiligste keuze, en verse kaas de minst veilige.

Let wel op het verschil tussen lactose-intolerantie en een koemelkallergie. Bij een allergie gaat het om het eiwit in de melk, en dat blijft in kaas gewoon aanwezig — hoe oud hij ook is. En geitenkaas en schapenkaas bevatten óók lactose; die zijn anders van samenstelling, niet lactosevrij.

Twijfel je, overleg dan met je huisarts of een diëtist. Dit is algemene informatie.